Najważniejszym celem leczenia ostrych białaczek jest jak najszybsze osiągnięcie remisji. W tym celu chorzy otrzymują agresywną chemoterapię, wymagającą hospitalizacji oraz okresowo izolacji ze względu na stale występujące niebezpieczeństwo rozwoju zakażeń oraz krwotoków bezpośrednio zakażających życiu. Ze względu na minimalną liczbę wydolnych funkcjonalnie leukocytów i związany z tym brak odpowiedniej obrony organizmu chorzy muszą otrzymywać antybiotyki, czasami nawet zapobiegawczo. Ciężka małopłytkowość i niedokrwistość wymagają podawania chorym masy erytrocytarnej oraz masy płytkowej, zapobiegając wykrwawieniu chorego. Podaje się również leki zmniejszające niepożądane działania chemoterapii - głównie przeciwwymiotne. Chorzy z białaczką w agresywny sposób leczeni cytostatykami wymagają intensywnego nadzoru medycznego oraz prowadzenia wielu działań z jednej strony zapobiegających wystąpieniu zagrażających życiu powikłań choroby oraz jej leczenia, a z drugiej - zapobiegających przyszłym nawrotom. Im szybciej remisja zostanie osiągnięta, tym większa szansa na wyleczenie. W przypadku ALL pełną remisję uzyskuje się po kilku tygodniach chemoterapii. Aby utrzymać ją przez następne lata, pacjenci w dalszym ciągu otrzymują leki, jednak już mniej intensywnie. Ta faza leczenia nazywana jest umocnieniem lub konsolidacją remisji. Wtedy także prowadzi się profilaktyczne napromieniowanie centralnego układu nerwowego, mające na celu zapobieganie wznowom mózgowym. Po okresie konsolidacji, który przebiega z reguły w warunkach ambulatoryjnych, chorzy, rozpoczynając etap podtrzymania remisji, otrzymują małe dawki leków, a terapia podtrzymująca przebiega w domu od kilku miesięcy do 2-3 lat. W szpitalu bywają tylko na wizytach kontrolnych. Dwie ostatnie fazy terapii mają na celu całkowite usunięcie z ustroju limfoblastów, które, gdyby uchowały się w trudno dostępnych dla leków miejscach (np. jądra u mężczyzn czy ośrodkowy układ nerwowy u obu płci), mogłyby stanowić zalążek wznowy.